Helly Hansen, een Noors sportkledingmerk met een geschiedenis van meer dan 140 jaar, is een samenwerking aangegaan met het skatemerk Chaos Fishing Club. Helly Hansen kende ik alleen van kleding die door mensen werd gedragen op plekken zonder water om aan iedereen toch echt duidelijk te laten zien dat ze zeilers zijn. Een samenwerking met een skatemerk vind ik dus zeer lekker out-of-the-box.
Ze hebben samen meerdere kledingstukken gemaakt zoals de HHA X CFC Attractor GTX Light Jacket (¥44,000/€ 274,-), HHA X CFC Attractor GTX Light Trousers (¥49,500/€ 308,-), HHA X CFC GTX Cap (¥11,000/€ 68.50) en de L/S HHA X CFC Logo Tee CLEAR WHITE/BLACK (¥9,900/€ 61,50).
Het vreemde vind ik dat de ‘Cap’ duurder is dan de sweater maar voor de rest redelijk geprijsd zeker voor Helly Hansen kleding.
Ik kende het skatemerk Chaos Fishing Club niet maar het schijnt dus een Japans skatemerk te zijn. Wel besef ik me achteraf dat ik van mijn 5de lid ben geweest van de Chaos Fishing Club. Overal waar ik met een op een hengel lijkend voorwerp aantrad werd het namelijk een chaos.
De eerste keer dat ik ging vissen had ik van een roeispaan een hengel gemaakt. Een buurman op de camping had een dikke visdraad aan mijn ‘hengel’ gemaakt waar je een auto mee kon slepen en met een haak met een formaat waar je normaal alleen mee op tonijn vist. Ik ging naar het meertje dat vlak bij de camping lag en naar 10 minuten had ik al beet, een enorme karper. Ik helemaal in paniek want ik wilde wel vissen maar had er niet aan gedacht wat er zou gebeuren als ik ook werkelijk wat zou vangen maar gelukkig ging de vis van de haak en kon ik zeer geschrokken afdruipen naar huis.
Daarna kwam er een bamboe hengel was je de onderdelen in elkaar moet klemmen maar bij het ingooien gooide ik ook regelmatig de bovenste gedeelte van de hengel mee het water in. Ik brak regelmatig dobbers, sloopte tuigjes maar dat was niet zo erg want het kopen van visspullen vond ik nog leuker dan het vissen zelf. Het was ook een andere tijd, ik had op mijn 7de een vismes zo groot dat je nu meteen een boete zou krijgen voor verboden wapenbezit als je het bij je zou dragen.
Na die ene karper met die hengel/roeispaan ving ik nauwelijks wat en hield vissen bij mij meestal in dat als ik alleen was ik het brood dat ik meehad genomen om mee te vissen zat op te eten en was ik met anderen dan was ik meestal heel druk aan het praten. Ik word er nog moe van als ik daar weer aan denk.
Vaak was het ook heel spectaculair om mijn viskoffertje na de winter voor de eerste keer weer open te doen want meestal was ik vergeten de laatste keer van het vorige seizoen om het overgebleven brood er uit te halen. Was altijd zeer bijzonder om te zien welke kleur het brood nu weer had na 5 maanden. Die viskoffer heeft trouwens meerdere keren door mijn onhandigheid in het water gelegen en die most ik er dan uitvissen. Ving ik tenminste nog wat.
Later won ik bij een puzzeltocht een werphengel en toen werd het helemaal spectaculair. Tuigjes in bomen, haakjes door vingers, heel veel heel wild en heel vaak uitgooien en vaak zo ver uitgooien dat ik beter aan de andere kant van het water had kunnen gaan staan. Ik heb zelfs een keer een scholletje gevangen in het Wilhelminakanaal bij Oosterhout, een vis die daar helemaal niet voor zou moeten komen. Ook deed ik vaak heel iets verkeerds zo dat mijn molentje veranderde in een grote kluwen visdraad waar mijn vader dan weer heel de zaterdagavond bezig mee was om alles weer uit elkaar te halen.
Als ik er zo over nadenk was mijn vader nog eerder lid van de Chaos Fishing Club dan ik. Sowieso was de chaos bij hem veel groter want hij viste in de Oosterschelde en had daar altijd wormen en pieren voor nodig die bloedden als je die aan de haak deed. Bleh. Maar ik heb mijn vader ook zien stunten met vissen zelf. Die heb ik geleende geepdobbers (waren toen 13 gulden of zo) heel ver de Oosterschelde in zien gooien om er na te beseffen dat de draad gebroken was en hij dus na een half uur in de auto en 1 minuut vissen naar huis kon omdat hij geen dobber meer had en een nieuwe dobber moest gaan kopen voor zijn visvriend.
Ook ving hij vaak helemaal niets, ving hij afval of ving een paling en dan kon je ook meteen naar huis omdat een paling gaat draaien en dan draait hij ook de visdraad helemaal om zich heen. Soms kwam hij wel na een avond vissen terug op de camping met vis, meestal gevangen door zijn vismaten niet door hem, en dan ging die meteen de koekenpan in, werden ik en mijn broer wakker gemaakt en zaten we om 23:00 ’s avonds halfslaperig in onze pyjama wit brood met vis te eten.
Een paar jaar geleden heb ik nog een keer gevist met mijn vader en toen hebben werkelijk heel de middag samen zitten kijken naar de dobber die in 4 uur niet een keer onder ging. Daarna hebben we besloten dat deze laatste keer vissen een perfecte afsluiting was van onze viscarrière en hebben ons lidmaatschap van de Chaos Fishing Club officieel opgezegd.